Motoszybowiec J-6 Fregata to amatorska konstrukcja Jarosława Janowskiego z Łodzi. Samolot wyposażony jest w silnik z pchającym śmigłem. Zarejestrowany został 24.01.1994 r. pod nr. SP-P046. Jest to konstrukcja jednomiejscowa wykonana w całości z laminatów szklanych. Płaty wposażono w hamulce aerodynamiczne. Statecznik motylkowy. Podwozie główne jednokołowe z kółkiem ogonowym i kółkami pomocniczymi pod końcówkami płatów. Napęd pochodzi z przekonstruowanego silnika łodziowego typu Honda BF 45. Czynione są przygotowania do uzyskania certyfikatu JAR 22, planowana jest też produkcja seryjna tej udanej konstrukcji amatorskiej.

L-13 Blaník został zaprojektowany przez Karela Dlouhý'go w 1956 roku, w oparciu o doświadczenia zdobyte przy budowie pierwszego czeskiego szybowca, znanego pod nazwą Laminar. L-13 został zbudowany z myślą o praktycznym szkoleniu pilotów szybowcowych oraz ćwiczeniu akrobacji szybowcowych. Przy tworzeniu tego nowoczesnego wówczas szybowca zastosowano sprawdzone rozwiązania: metalową konstrukcję, warstwowe profile NACA oraz inne elementy, które zaczerpnięte zostały głównie z radzieckiego przemysłu lotniczego.

Ten pierwszy na świecie dwumiejscowy szybowiec dopuszczony do pełnej akrobacji, został zaprojektowany z wykorzystaniem doświadczeń zdobytych przy projektowaniu szybowców Kobuz, Jantar i Swift S-1 przez zespół projektantów pod kierunkiem Edwarda Margańskiego. Koncepcja tego szybowca powstała już w 1988 r., prace projektowe rozpoczęto w 1990 r., a prototyp oblatano 9 lipca 1993 r.

Specjalnie dla wielokrotnego Mistrza Świata w akrobacji szybowcowej, Jerzego Makuli, powstała wersja jednomiejscowa, znana jako Solo Fox. Jerzy Makula regularnie uświetnia Piknik swoimi wspaniałymi pokazami.

Całkowicie drewniany szybowiec dwumiejscowy skonstruowany w 1939 roku na Węgrzech. Prototyp oblatano w 1940 roku pod nazwą R-11 Gólya (węg. Bocian). Po przeprowadzeniu wstępnych badań i analiz, wprowadzono zmiany w kolejnych egzemplarzach – R-11a, R-11b, R-11b1. Ostatecznie do produkcji wdrożono wersję R-11b pod nazwą Cimbora (węg. Kumpel). Szybowiec wykorzystywano do szkolenia pilotów aż do 1950 roku.

Szóstego czerwca 1942 roku Sándor Retkes i János Stolte ustanowili na szybowcu R-11 rekord długotrwałości lotu – 20 godzin i 44 minuty. Rekord ten został poprawiony przez Géza Vass i Endre Lacza w sierpniu 1948 roku na 25 godzin i 7 minut.

Stemme S-10 to niemiecki (produkcja: Stemme AG) dwumiejscowy motoszybowiec o innowacyjnej konstrukcji. Silnik znajduje się za kabiną pilota i poprzez wał biegnący pomiędzy siedzeniami pilotów napędza niewielkie śmigło umieszczone w dziobie. Ciekawostką jest również to, że śmigło może zostać schowane wewnątrz dziobu i wówczas Stemme jest zwykłym szybowcem. Warta zauważenia jest również doskonałość wynosząca 50:1.

Dwumiejscowy szybowiec szkolno-treningowy, zaprojektowany przez Adama Meusa. Koncepcja tego szybowca miała zapewnić aeroklubom krajowym nowoczesny sprzęt do podstawowego szkolenia i treningu, prowadzonego metodą dwusterową. Był przewidziany do zastąpienia szybowców Czapla i Bocian. Wyszkolenie na tym szybowcu miało umożliwić bezpośrednie laszowanie się pilotów na nowoczesne szybowce treningowo-wyczynowe. W tym czasie w szybownictwie światowym odczuwano brak nowoczesnego laminatowego szybowca tego typu.