Śmigłowiec powstał na zamówienie L'Aviation Légère de l'Armée de Terre – (ALAT) (fr. lekkie lotnictwo wojsk lądowych) potrzebującego lekkiego śmigłowca obserwacyjnego i zwiadowczego, w celu zastąpienia starszego (również pochodzącego z wytwórni Aérospatiale) SA 318C Alouette II znanego na świecie jako Lark II. Projekt początkowo oznaczony jako X300, przemianowano na SA 340. Nowy śmigłowiec opierał się na doświadczeniach i rozwiązaniach konstrukcyjnych Alouette II. Pierwszy prototyp wyposażony jeszcze w stary wirnik od Alouette II i kratownicową belkę ogonową wzbił się w powietrze 7 kwietnia 1967 roku, a drugi już z nową belką ogonową z wielołopatowym wirnikiem 12 kwietnia 1968 roku.

Śmigłowiec powstał na zamówienie L'Aviation Légère de l'Armée de Terre – (ALAT) (fr. lekkie lotnictwo wojsk lądowych) potrzebującego średniego śmigłowca transportowego, mogącego działać w każdych warunkach pogodowych w dzień i w nocy. Wymagano także zdolności do lotów w różnych klimatach.
Pierwszy z dwóch prototypów śmigłowca oznaczonego jako SA 330 Puma wzbił się w powietrze 15 kwietnia 1965 roku. Łącznie zbudowano sześć przedprodukcyjnych egzemplarzy, z których ostatni został oblatany 30 lipca 1968 roku.

Agusta A109E Power to lekki śmigłowiec produkowany przez włoską firmę Agusta, będącą obecnie częścią koncernu AgustaWestland. Śmigłowiec jest szeroko wykorzystywany w wielu krajach do przewozu pasażerów, w służbach państwowych, a szczególnie w transporcie medycznym. Dotychczas wyprodukowano ponad 370 sztuk modelu A109E.

Znaczna część kadłuba tego śmigłowca (przednia, środkowa i tylna część kadłuba, belka ogonowa, belki łączące, statecznik) produkowana jest w PZL Świdnik.

Od 2 lipca 2005 roku jedna z takich maszyn jest używana przez Lotnicze Pogotowie Ratunkowe. Posiada ona rejestrację SP-HXA (nr fabr. 11630) i oznaczona jest kodem radiowym Ratownik 12.

W roku 1960 US Army ogłosiła przetarg na lekki śmigłowiec obserwacyjny; firma Bell przegrała ten przetarg na korzyść Hughesa i w następstwie wybudowała nowy prototyp oznaczony jako 206A JetRanger. Śmigłowiec ten został oblatany 10 stycznia 1966 r. i już w październiku miał zezwolenie na produkcję. Z powodu nagłego wzrostu kosztów części modelu OH-6A jego producent Hughes popadł w niełaskę i US Army podjęła decyzję na korzyść prototypu Bella.

Bell 407 to śmigłowiec wielozadaniowy do użytku cywilnego zbudowany na bazie modelu 206-L4 "LongRanger". Główna różnica w stosunku do poprzednika to 4-płatowy wirnik (w LongRangerze – 2-płatowy). Pozostałe systemy pozostały niemalże bez zmian.

Bell 407, dobrze znany góraszkowej publiczności, to jedyny taki śmigłowiec zarejestrowany w Polsce, stanowiący własność Fundacji "Polskie Orły", noszący znaki SP-FDN.

Model 427 to dwusilnikowy śmigłowiec wielozadaniowy, zbudowany w oparciu o Bella 206-L4 "LongRanger" oraz Bella 407. Podobnie jak 407 model 427 ma 4-płatowy wirnik główny. Główna różnica w stosunku do 407 to napęd – dwa silniki turbowałowe Pratt & Whitney Canada PW207D. Ponadto w wersji 427 można zabrać do 8 pasażerów. Planowano przeprojektować maszynę do modelu 427I, ale porzucono prace zmierzające w tym kierunku i skupiono się na udoskonalaniu modelu 429.

Amerykański śmigłowiec bojowy zaprojektowany przez Bell Helicopter Textron. Obecnie w siłach zbrojnych USA jest wykorzystywany tylko w korpusie piechoty morskiej, natomiast w armii USA został całkowicie zastąpiony przez AH-64 Apache. AH-1 Cobra były używane podczas wojny w Wietnamie. W czasie operacji Pustynna burza pełniły funkcję wsparcia.

Śmigłowiec, który w czerwcu zaprezentuje się w Góraszce, to najnowszy nabytek latającej floty RedBull. Wyprodukowany w latach 80. na potrzeby wojska, został całkowicie rozbrojony i dodatkowo przystosowany do wykonywania pokazów. Jest to ostatni egzemplarz wersji jednosilnikowej i jednocześnie jedyny latający model Cobry w Europie. Za sterami śmigłowca podczas pokazów zasiądzie doskonały redbullowski pilot – Siegfried Schwarz.

Bell UH-1D został skonstruowany przez Bell Helicopter Textron. Prace nad śmigłowcem rozpoczęto w 1955 roku. Pierwszego oblotu prototypu o nazwie XH-40 dokonano 22 października 1956 roku. Po udanym locie zbudowano kilka maszyn w serii próbnej, nazwanej potem YH-40. Po serii badań i testów śmigłowiec został przyjęty na wyposażenie armii USA. Śmigłowce pierwszej serii – wersja UH-1A (model 204) miały silnik o mocy 860 KM i mieściły 6 pasażerów. Do jednostek US Army trafiały od czerwca 1959 r. do marca 1961 r. Słowo "Huey" śmigłowiec miał wygrawerowane na sterach i stąd jego popularna nazwa.

CH-47 Chinook to wielozadaniowy, dwusilnikowy, dwuwirnikowy śmigłowiec o dużym udźwigu, produkowany przez amerykańską firmę Boeing.
Dwa wirniki o przeciwnych kierunkach obrotu eliminują potrzebę użycia tylnego pionowego wirnika, umożliwiając wykorzystanie całej mocy do pionowego wznoszenia i pozwalają osiągnąć prędkości rzędu 278 km/h. Główną funkcją tego helikoptera jest transport wojska i ekwipunku. Śmigłowce Chinook są używane w 16 krajach. Największymi odbiorcami Chinooka są armia USA i brytyjski RAF. Ponadto znajdują się one na wyposażeniu armii takich państw jak: Egipt, Australia, Grecja, Kanada, Włochy, Izrael, Japonia i Tajlandia.

Prace nad tym śmigłowcem rozpoczęły się w 1961 roku pod kierownictwem doktora Ludwiga Bölkow'a i Emila Weilanda. Obaj pracowali w firmie Bölkow nad śmigłowcami typu KG od 1955 roku.
Konstruowanie samolotów po drugiej wojnie światowej było w Niemczech zakazane, dlatego też Bölkow podjął starania, aby zbudować śmigłowiec konkurencyjny do już obecnych na rynku zagranicznych konstrukcji. Zbudowano lekki śmigłowiec z dwoma silnikami (zgodnie z zasadą dublowania wszystkich ważnych dla bezpieczeństwa mechanizmów) i z wysoko umieszczonym wirnikiem głównym, łatwy w obsłudze i utrzymaniu. Maszyna mogła być w prosty sposób przystosowana do różnych celów łącznie z misjami ratunkowymi. Na pokrycie kosztów budowy śmigłowca rząd niemiecki udzielił pożyczki w wysokości 60% wartości kosztów. Bölkow 105 jako pierwszy śmigłowiec na świecie miał sztywny wirnik główny. Zbudowano go głównie z włókien szklanych wzmocnionych tworzywami sztucznymi, dzięki czemu uzyskano bardzo lekki i mocny wirnik o doskonałych charakterystykach aerodynamicznych.